حالا دیگر مدت‌هاست که تام چاپلین، خواننده و عضو اصلی گروه Keane که در گذشته‌ی نه‌چندان دور با رفتارهای عجیب‌و‌غریب‌اش گروه را تا مرز فروپاشی برده بود، سر‌به‌راه شده. او از سال 2006 به این طرف بعد از ترک اعتیاد به الکل و مواد مخدر آشکارا متعادل‌تر و آرام‌تر شده، زندگی شخصی‌اش دیگر خوراک هفتگی مجلات زرد نیست و دیگر از او در کنار هنرمندان بدنامی چون ایمی واینهاوس و پیت دوهرتی نام برده نمی‌شود. این تحولات روحی به تغییراتی در سبک موسیقی آن‌ها هم منتج شده است.
گروه پیانو راک بریتانیایی Keane متشکل از تام چاپلین (وکال)، تیم رایس اوکسلی (پیانو و بک وکال) و ریچارد هیوز (درام و پرکاشن) بعد از شروع کار خود در اواخر دهه‌ی 1990، در سال 2003 با تک‌آهنگ این آخرین باره/This is the last time اولین توجهات را به‌سوی خود جلب کرد و سپس با اولین آلبوم خود با نام بیم‌ها و امیدها/ Hopes and fears‌ در سال 2004 نگاه‌ها را به‌خود معطوف کرده و به‌راحتی در کنار هنرمندانی هم‌چون The Fray و دانیل پاتر در کمین جای‌گاه Coldplay نشست. بعد از آن آلبوم‌های زیر دریای آهن/ Under The Iron Sea و تقارن کامل/ Perfect Symmetry کم‌و‌بیش با استقبال مواجه شده (البته کم‌تر از آلبوم اول) و مخاطبان فراوانی را برای آن‌ها در سراسر جهان دست‌و‌پا کردند، به‌طوری‌که آن‌ها در تور آلبوم تقارن کامل/ Perfect Symmetry خود به 28 کشور دنیا از جمله کره‌ی شمالی و لبنان سفر کرده و برای هواداران‌شان برنامه اجرا کردند. در طی این سال‌ها گروه Keane به‌تدریج از نوع موسیقی پاپ/راک اولیه‌ی خود دور شده و با استفاده‌ی بیش‌تر از سمپل و فضاسازی‌های سینتی‌سایزری، به‌نوعی موسیقی پاپ دهه‌ی 1980 متمایل شده است. روندی که برای مخاطبان سنتی آن‌ها چندان راضی‌کننده نبوده و باعث انتقاداتی از آن‌ها شده که این انتقادات به آلبوم اخیر آن‌ها نیز تسری پیدا کرده است. 
مینی آلبوم قطار شب/ The Night Train- EP کار جدید این گروه متشکل از 8 قطعه و در زمانی حدود 30 دقیقه، مدتی‌ست که به بازار موسیقی عرضه شده است. Keane در این آلبوم در ادامه‌ی روند پاپ‌تر کردن موسیقی خود، از هم‌کاری رپر سومالیایی مطرح این روزها K’naan و هم‌چنین خواننده و ام‌سی ژاپنی، تیگارا نیز بهره برده اما با این‌حال حاصل کار چندان مورد توجه قرار نگرفته است. آلبوم با قطعه‌ی افتتاحیه‌ی بی‌ربطی به‌نام نورهای خانه/ House Lights آغاز شده و به‌صورت گم‌راه‌کننده‌ای یک آلبوم پروگرسیو راک سنگین با فضایی تیره را نوید می‌دهد؛ اما برخلاف انتظار قطعه‌ی بعدی با نام به‌موقع برمی‌گرده/ Back In Time یک کار پاپ امروزی‌ست با فضاسازی‌ سینتی‌سایزری پرحجم. حاصل هم‌کاری با K’naan در این آلبوم به دو  قطعه با نام‌های یک دقیقه بایست/ Stop For A Minute و به پشتِ سر نگاه کردن/ Looking Back منجر شده که این دومی بر روی تم موسیقی متن فیلم راکی ساخته شده و از قرار، امید زیادی به آن می‌رفته است. با این‌حال باید گفت که حضور K’naan در این آلبوم تأثیر مثبت آن‌چنانی ایجاد نکرده و متن‌های رپ او در این دو کار به‌شدت نسبت به ترانه‌های سال گذشته‌ی خودش به‌خصوص قطعه‌ی محبوب پرچم را تکان بده/ Wave The Flag ضعیف‌تر از کار درآمده است. در قطعات دیگر آلبوم از جمله قطعه‌ی باید به خودت کمک کنی/ Ishin Denshin که حاصل هم‌کاری با تیگارای ژاپنی‌ست هم اتفاق قابل ملاحظه‌ای رخ نمی‌دهد و شاید تنها آخرین قطعه‌ی آلبوم با نام سایه‌ی من/ My Shadow که در فضای کاری آلبوم‌های اولیه‌ی آن‌ها ساخته شده بتواند تا حدودی هواداران را به آینده امیدوار نگه‌دارد.
در مجموع باید گفت که مینی آلبوم /EP قطار شب تنها یک تجربه‌ی شکست‌خورده است از گروهی که سعی دارد خود را در فضایی متفاوت تثبیت کند. این‌که چاپلین و رفقایش با به چالش کشیدن مؤلفه‌های موفق سبک خود در سال‌های اخیر، سعی در ایجاد فضایی نو و تازه در کارهای‌شان دارند به خودی خود قابل تقدیر است، اما این تلاش‌ها تا به امروز موفقیت چندانی در بر نداشته و هنوز مخاطبان، آن‌ها را با موسیقی پاپ/ راک عاشقانه، اشعار لطیف و پر‌معنی و ملودی‌های شیرین پیانو در آلبوم ‌بیم‌ها و امیدها/ Hopes and fears ‌به‌یاد می‌آورند.

«نمی‌تونم چیزی جز واقعیت بهت بگم‌». این جمله از ترانه‌های ‌جک جانسِن‌ در ششمین آلبوم استودیویی‌اش، از جهان‌بینی مردی از اهالی سواحل زیبای اقیانوس آرام می‌آید. کسی‌که سادگی و عمق توأمان طبیعت را با تمام وجود تجربه کرده؛ ورزش‌کار حرفه‌ای موج‌سواری بوده، فیلم مستند ساخته، در کنار ساحل گیتار نواخته و در سالیان اخیر مجموعه‌ای از بهترین ترانه‌های آکوستیک و سافت راک را با کلام دل‌نشین و صدای لطیف و از همه مهم‌تر با رنگ و بوی هاوایی و سواحل زیبای اقیانوس آرام عرضه کرده. کسی‌که اسم آلبوم آخرش را ‌به‌سوی دریا/ To The Sea ‌گذاشته و در توضیح آن می‌گوید: «رسیدن به دریا یعنی توانایی عمیق‌تر شدن و لمس چیزهایی که در زیر جریان دارند.»
ترانه‌های جانسِن همیشه با تصویری از گیتارنوازی شبانه‌روزی ماسه‌های ساحل و در کنار آتشی که بیش از نیم‌متر آن‌طرف‌تر را نمی‌تواند روشن کند هم‌راه است. موسیقی او در پی کم کردن فاصله‌ها و پل زدن است بین آن‌چه هستیم و همه‌ی آن داستان‌هایی که شخصیت ما را شکل داده‌اند. ملودی‌های شیرین و شاداب و اشعاری صادقانه و نه چندان عمیق از مشخصات اصلی کار اوست که در این آلبوم آخر هم  تکرار می‌شوند. آلبومی که جک آن را به پدرش که به‌تازگی به‌خاطر سرطان درگذشت تقدیم کرده و شاید همین سبب شده بود که انتظار ترانه‌های غمگین‌تر و ملایم‌تری داشته باشیم. اما حالا با وجود ترانه‌هایی هم‌چون ‌شراب قرمز، اشتباهات و اسطوره‌شناسی/Red Wine ،Mistakes ،‌Mythology‌ و تو و قلبت/You and Your Heart‌ می‌توان گفت که با یکی از شاداب‌ترین و پرضرب‌ترین کارهای ‌جک جانسون‌ روبه‌رو هستیم که صد البته حاوی الِمان‌های ثابت او در آلبوم‌های قبلی هم هست. اِلمان‌هایی که تکرار آن‌ها در این آلبوم تا حدودی باعث انتقادهایی از او شده و منتقدین، جک را به یک‌نواختی و فقدان نوآوری و جسارت متهم کرده‌اند. با این‌حال از نظر من مقاومت جک در برابر این انتقادها، که می‌توانند باعث انحراف او از سبکی شوند که زمینه‌ی ظهور و بزرگی‌اش را فراهم کرد، قابل تحسین است. البته او در آلبوم ‌به‌سوی دریا/To The Sea ‌تجربیات جدیدی هم داشته؛ این شاید راک‌ترین آلبوم اوست که تا حدودی از فضای آکوستیک کارهای قبلی دور شده و گروه نوازندگان در آن نقش مهم‌تری ایفا کرده‌اند. تنظیم خشن‌تر کارها حس متفاوتی ایجاد کرده، جوری که انگار دارید به موسیقی یک گروه دوستانه‌ی راکِ زیر‌زمینی اهل هاوایی گوش می‌کنید که بعد از یک روز کامل موج‌سواری‌، در گاراژ خانه‌ی یکی از رفقا جمع شده و به‌قصد لذت شخصی می‌نوازند. نکته‌ی قابل ذکر دیگر در این آلبوم حس پدرانگی جاری در آن است که شاید متأثر از مرگ پدر جک باشد. او در این آلبوم، گه‌گاه در قالب پدری مهربان، برای فرزندش از زندگی می‌گوید. از احساس پدر بودن، از رویاهای کودکی، از سرزمین مادری و مهم‌تر از همه از اقیانوس... اقیانوسی که بخش بزرگی از جهان‌بینی او و همه‌ی اهالی هاوایی در ارتباط با آن شکل می‌گیرد.