کاوه‌ میرعباسی، مترجم نام‌دار، چندی‌ست از ترجمه به نوشتن کوچ کرده است. بعد از کتاب ‌چه کردند ناموران، که سرگذشت طنزآمیز شماری از مشاهیر بود، اخیراً، کتاب دیگری از او به بازار آمده است با نام ‌هفت روز نحس‌ که شامل چهار داستان بلند است. پشت جلد این کتاب نوشته شده داستان‌های این مجموعه تجربه‌هایی در ژانر وحشت هستند، اما درست‌تر آن است که بگوییم ‌هفت روز نحس‌ شامل داستان‌هایی است که رویکرد پارودیک به ژانر وحشت دارند. در واقع، این داستان‌ها با دست‌انداختن کلیشه‌های ادبیات و به‌خصوص سینمای وحشت می‌کوشند نگاهی تازه به این ژانر قدیمی داشته باشند و به قول نویسنده ‌«قرائت دومی از ژانر وحشت» ارائه دهند. این چهار داستان داستان‌هایی نیستند که نفس را در سینه‌تان حبس کنند و دلهره و ترس و تعلیقی کشنده داشته باشند، اما با توجه به پی‌رنگ‌های متنوع و پرماجرای‌شان ـ بسیار سرگرم‌کننده و جذاب‌اند. شاید در نظر اول طنز و ترس دو هم‌نشین ناسازگار باشند اما اگر این داستان‌ها را از دریچه‌ی پارودی به تماشا بنشینیم می‌توانیم از این کنتراست لذت ببریم.
هر یک از این داستان‌ها بر پایه‌ی یک فیلم سینمایی نوشته شده‌اند. ‌گریز در خزان‌ وامدار ‌درخشش‌ کوبریک و ‌پرستیژ‌ کریستوفر نولان است، ‌ن. ن . ن  برگرفته از فیلم ‌آن‌چه در زیر نهفته است‌ و ‌الون‌ متاثر از فیلمی هم‌نام خودش. خود داستان ‌هفت روز نحس‌ هم خط اصلی پلات‌اش را از یک فیلم گرفته است. البته، داستان‌ها فقط ایده‌ی‌شان را از این فیلم‌ها گرفته‌اند، و جزییات و ماجرای ویژه‌ی خود را دارند. میرعباسی، برخلاف کارنامه‌اش در ترجمه، این‌بار طیف مخاطب گسترده‌تری را مدنظر داشته است و داستان‌هایی نوشته که بیش از ضوابط داستان‌نویسی مدرن از فاکتورهای ادبیات عامه‌پسند بهره گرفته‌اند. به همین دلیل، شاید ‌هفت روز نحس‌ بیش‌تر برای خوانندگان غیرنخبه‌ی ادبیات داستانی جذابیت داشته باشد. باید منتظر ماند و دید که این کتاب با چه واکنش‌هایی از طرف منتقدان و مخاطبان مواجه خواهد شد.