از وقتی‌که ویلی نلسون در فیلم Honeysuckle Rose ساخته‌ی دهه‌ هشتادی جری شاتزبرگ شمایلی از یک خواننده‌‍ی کانتری موفق و همیشه در مسیر جاده را به تصویر کشید، زمان زیادی می‌گذرد. اما از آن زمان تا به امروز ویلی نلسون تغییر چندانی در شکل و قیافه‌اش نداده است. نلسون هنوز هم همان ریش نمکی‌اش را دارد، موهای بلند می‌گذارد و موهایش را مدل سرخپوست‌ها می‌بافد.
اما نلسون با آلبوم تازه‌اش دست به نوآوری زده یا بهتر است بگوییم پس از تجربه‌های مختلف طی دهه‌ی گذشته در حوزه‌ی موسیقی رِگه، گاسپل و پاپ دوباره به دنیای خودش بازگشته است. خودش که می‌گوید که Country Music اولین آلبوم بلوگِرَس (کانتری الهام‌گرفته از موسیقی فولک بریتانیا، نمونه‌اش موسیقی متن فیلم بانی و کلاید) اوست که ضبط کرده است. نکته‌ی برجسته‌ی دیگر این آلبوم حضور تی-‌بون برنت به‌عنوان تهیه‌کننده است، که بعد از ساندترک فیلم دلِ شوریده و آلبوم تازه‌ی جیکوب دیلن، این سومین کاری‌ست که در ماه‌های اخیر از او به‌عنوان موزیسین و تنظیم‌کننده‌ای کارکشته می‌شنویم.
آلبوم تازه‌ی ویلسون در جدول آلبوم‌های کانتری بیلبورد به رده‌ی چهار صعود کرد و فروش بسیار بالایی نداشت اما منتقدان نظر مثبتی نسبت به آن ارائه کردند. برای مثال، جاناتان کیف اجرا و تنظیم تی-بون برنت را ستوده و نوشته که نلسون طوری چند ترانه‌ی کلاسیک موسیقی کانتری را بازخوانی می‌کند که روی دست تمامی خواننده‌هایی بلند می‌شود که طی چند سال اخیر ترانه‌های کلاسیک کانتری را از نو اجرا کرده‌اند.