وقتی پای تلفیق عناصرِ هنریِ مختلف به‌میان می‌آید، اولین ترکیبی که به‌ذهن هر‌کسی خطور می‌کند، موسیقی و تصویر در کنار یک‌دیگر است؛ مثلا ‌اگر این دو ماده‌ی اولیه را در اختیار آدم کاربلد و خوش‌سلیقه‌ای هم‌چون ژان پیر ژونه، فیلم‌ساز صاحب سبک فرانسوی و استاد مسلم تلفیق جلوه‌های تصویری، موسیقی و افکت‌های صوتی قرار دهید، می‌توانید از نتیجه‌ی نهایی کار کاملا مطمئن باشید. مخاطبان سینمای ژونه در سراسر دنیا هم‌واره سلیقه‌ی موسیقایی او را تحسین کرده‌اند. جادوی موسیقی متفاوت و تصاویر فانتزی و سوررئال اختصاصی ژونه، ترکیب غریبی‌ست که برای دیگران دست نیافتنی به‌نظر می رسد.
موسیقی فیلم‌های او هم‌واره جزو نقاط قوت آثارش محسوب می‌‌شوند؛ شیوه‌ی آوازخوانی عجیب‌و ‌غریب کارلوس دالسیو برای Delicatessen، افکت‌های دیوانه‌وار ِ جان فریتزل در بیگانه: رستاخیز/ Alien: Resurrection‌، نوای آکاردئون منحصر‌به‌فرد و تحسین‌شده‌ی یان تیرسن برای سرگذشت شگفت‌انگیز آملی پولن‌، سمفونی‌های سوررئال و رؤیایی آنجلو بادالامنتی در شهر بچه‌های گم‌شده/The City of Lost Children و حتی قطعات ارکسترال شاعرانه و غمگینِ نامزدی خیلی طولانی/A Very Long Engagement‌، همه و همه مورد استقبال منتقدها و مخاطبان عادی قرار گرفته و همین مسأله باعث شده که انتظارات از ساندترک فیلم جدید ژونه با نام میک‌مکس/Micmacs که به‌تازگی در اروپا و آمریکا اکران شد نیز بالا باشد. میک‌مکس روایت سرخوشانه‌ی مقابله‌ی عده‌ای از آدم‌های حاشیه‌نشین و عجیب‌و‌غریب با کمپانی‌های بزرگ اسلحه‌سازی‌ست یا شاید بتوان گفت هجویه‌ای‌ست بر معاملات اسلحه در دنیای امروز. فیلم مانند سیرکی‌ست با برنامه‌های مفرح و سرگرم‌کننده که هر‌کدام هم به‌طور مجزا و هم در ترکیب با هم ارزش‌مند و دل‌پذیر از کار در‌آمده‌اند. تلفیق دنیای فانتزی و طنز تلخ منحصر‌به‌فرد آثار ژونه در این‌جا هم وجود دارد با این تفاوت که دوز کمدیِ بزن‌بکوب کار تا حدودی افزایش پیدا کرده. ژونه برای موسیقی این فیلم هم رویه‌ی متفاوتی را پیش گرفته است؛ از یک‌سو از شاهکارهای کلاسیک آهنگ‌ساز بزرگِ عصرِ طلایی هالیوود، مکس استینر، استفاده کرده و از سویِ دیگر مثل همیشه آهنگ‌ساز جوان و تازه‌کاری به‌نام رافائل بیو را به‌عنوان آس جدید خود رو می‌کند. در این میان بعضی ترانه‌های فرانسوی قدیمی نیز به‌عنوان چاشنی به‌کار افزوده شده‌اند.
کار رافائل بیو در این فیلم بسیار بدیع و تر‌و‌تازه ارزیابی شده است. او با استفاده از تلفیق سازهای معمول موسیقی فرانسوی از قبیل آکاردئون، ساز دهنی و سازهای کوبه‌ای با یک‌سری افکت‌های صوتی نامتعارف از قبیل صدای تایپ با ماشین تحریر، کمانه‌کردن گلوله، صدای از غلاف خارج شدن شمشیر و بوق‌ها و اصوات حیواناتی مثل گربه و حتی بز به ترکیب یکه، بدیع و در عین‌حال دل‌نشینی دست پیدا کرده که هر شنونده‌ای را به تحسین وامی‌دارد. این ترکیب‌های جذاب در این‌جا هم مانند موسیقی سرگذشت شگفت‌انگیز آملی پولن در تم‌های ثابتی با ریتم بانشاط و دل‌پذیری تکرار می‌شوند و از این‌نظر شاید بتوان ردپای ژونه را در کار بیو دید. از طرف دیگر جلوه‌های الکترونیکی کار بیو به زیبایی درون اسکلت کلاسیک اثر جای‌گرفته و از آن بیرون نمی‌‌زند. به‌طور کلی می‌توان گفت که کار بیو در این آلبوم نمونه‌ی خوبی برای لزوم دور ریختن قواعد کهنه و پوسیده‌ی آهنگ‌سازی فیلم و توجه بیش‌تر به‌روح اثر، فارغ از سبک و ژانر کار است.
همان‌طور که گفته شد، بخش مهم دیگر موسیقی فیلم میک‌مکس، قطعات ارکسترال و کلاسیک مکس استینر است که پیش‌تر برای فیلم‌های کلاسیکی هم‌چون The Adventures of Mark Twain ،‌The Treasure of Sierra Madre و The Charge of The Light Bridge ساخته شده است. شاید استفاده از قطعات موسیقی قدیمی در فیلم‌های روز تا به‌حال نتایج چندان درخشانی نداشته اما می‌توان گفت که در این فیلم تأثیر قطعات درخشان استینر کبیر به اندازه‌ی آثار هوش‌مندانه‌ی بیو ملموس است. فیلم با صحنه‌هایی از خواب بزرگ/ Big Sleep اثر مشهور هاوارد هاکس با بازی همفری بوگارت و لورن باکال و موسیقی مکس استینر آغاز می شود و قهرمان ما، بازیل در حین مشاهده‌ی این فیلم‌ و در حال‌و‌هوای موسیقی حماسی آن است که اتفاقی گلوله‌ای به جمجمه‌اش وارد شده و زندگی یک‌نواخت‌اش را به یک درام ماجرایی تبدیل می‌کند.
موسیقی میک‌مکس با ظرافت و سبک‌بالی پیش می‌رود و بار دیگر بر سلیقه‌ی یکه‌ی ژان پیر ژونه در انتخاب موسیقی برای فیلم‌هایش صحه می‌گذارد و او را برای هوادارانش محبوب‌تر از گذشته می‌کند. حالا همه‌ی هواداران او در کنار انتظار کشیدن برای فیلم جدیدش، بی‌صبرانه منتظر ساندترک فیلم‌های او هم خواهند بود و نام رافائل بیو هم به‌مانند یان تیرسن در ذهن علاقه‌مندان به این نوع کارها جای خواهد گرفت.