اوایلِ کشتی‌ای که لرزاند/ پایرت ریدیو١ است که با شیوه‌های عمدتا بداهه‌ی هفت‌‌هشت دی‌جیِ- مجریانِ ریدیو راک- مقیمِ کشتیِ راک‌آلوده‌ی (که البته مابه‌ازای آن کرولاین ریدیو- یک ایستگاه پایرت ریدیوی٢ واقعی- در سال‌های دهه‌ی 1960 بریتانیاست) مخلوقِ ذهنِ ریچارد کرتیسِ فیلم‌‌نامه‌نویس و حالا دیگر فیلم‌ساز، آشنا می‌شویم، میان آن‌ها یک دکتر دیو (با اجرای مثل همیشه خوب نیک فراست) هم هست که مثلا یک‌هو موقع اجرا می‌گوید؛ «چرا من صفحه‌هام/ Records رو به‌ترتیب می‌چینم؟!» خُب، این سخن حکیمانه‌ای‌ست البته که از زبان یکی از همین دی‌جی‌های عشقِ راک اند رول (و با همان سبک زندگی) ایستگاهِ پایرت ریدیو، گفته می‌شود، تنها یکی از کاراکترهایی که طیِ این کمدی/ موزیکالِ بریتانیایی بارها ثابت می‌کنند تفسیر آن‌چنانی‌ای هم از زندگی و وقایع اطراف‌شان ندارند، آن‌ها فقط می‌خواهند به یک آزادی تمام‌عیار برسند و برای همین مدام به معیارهای اخلاقیِ اطراف‌شان، پشت پا می‌زنند. بنابراین واقعا چرا دکتر باید موقع اجرا صفحه‌موسیقی‌هایش را مرتب کند؟ چرا اجرای برنامه‌اش به سبک‌وسیاق یک اجرای راکِ اساسی، بداهه نباشد؟ هم‌چو لیدهایِ هندریکس و بداهه‌های پیج. این تفکر دکتر دیو، برای درهم‌ریختنِ صفحه‌موسیقی‌ها و البته اجرایش پای میکروفن رادیو، بعد از گذشتِ 3 دهه (هم‌راه با کم‌رنگ‌شدنِ نقشِ ایستگاه‌هایی رادیوییِ صرفا موسیقی در این روزگار) حالا با انتخابِ گزینه‌ی شافِل/ Shuffle روی مدیاپلی‌یرها و آی‌پادهای موجودِ موردِ استفاده‌ی زمانه، قابل دست‌رسی‌ست؛ فقط می‌خواهد هدفونِ ماجرا را فروکنی توی مغزت، چند قطعه با سبک‌های مختلف موسیقی را کپی کنی رویش و دکمه‌ی شافل را فشار بدهی و راه بیفتی توی معابر و خیابان‌ها، تا همان حس‌وحالی که دکتر خیال داشت در دهه‌ی 1960 و 1970 با اجرای بداهه‌اش به‌ات بدهد را کمی تا قسمتی دریافت کنی.
حکایتِ ساندترکِ کشتی‌ای که لرزاند هم حالا همین است؛ انگاری ریچارد کرتیس یک کالکشنِ شخصیِ بریتیش راک را از سال‌های طلایی دهه‌ی 1960 نگه‌داشته و حالا این‌جوری توی متن فیلم‌نامه پخش و خرجش کرده است، یک کالکشنِ یادگارِ دورانِ نوجوانی که معلوم است مدت‌ها با آن زندگی کرده، عاشق‌ شده که حالا می‌تواند بعضی کاراکترهای قصه‌اش را با اسمِ آن ترانه‌ها نام‌گذاری کند و تمِ داستان‌های فرعیِ شخصیت‌هایش را براساسِ متن و مفهومِ این قطعات بنویسد. این کالکشنِ طلایی و پاپ/ راک، به‌عنوانِ ساندترکِ این فیلم، در قالبِ دو سی‌دی منتشر شده و از قطعه‌های پاپ راکِ ترتلز/ The Turtles یا مثلا کت استیونس توی آن هست تا قطعه‌های سایکدلیک/ Psychedelic یا بلوز راکِ کِریم/ Cream یا مثلا هندریکس و جف بک. دافی/ Duffy- خواننده‌ی سبکِ بلوآیدسول- تنها موزیسینی‌ست که قطعه‌اش، توی این کالکشن، به‌تازگی اجرا و ضبط‌ شده، آن‌هم کاوِری دل‌چسب است از قطعه‌ی با من بمون/ Stay With Me لورِن الیسون که روی تیتراژ پایانی فیلم شنیده می‌شود و البته اجرای اصلی آن نیز در یک سکانسِ به‌یادماندنیِ ماجرا، شنیده خواهد شد. آهنگِ دهه‌هشتادیِ Let’s Dance دیوید بووی روی عنوان‌بندی پایانی، حال‌وهوایی دریغ‌انگیز به پایان این کمدی/ موزیکالِ اصالتا بریتانیاییِ کرتیس بخشیده است.

پی‌نوشت:
1- این فیلم در بریتانیا با عنوانِ کشتی‌ای که لرزاند/ The Boat That Rocked و در آمریکا با عنوان پایرت ریدیو/ Pirate Radio به‌نمایش درآمده است.
2- «پایرت/ Pirate» علاوه‌بر «دزد دریایی» به معنی «سارقِ ادبی» نیز هست و با این نکته که ریدیو راک نیز اساسا غیرقانونی و زیرزمینی‌ست جور درمی‌آید.